Op een zondagmiddag in juli maak ik kennis met een familie die verslagen is door het overlijden van haar man, hun (schoon)vader en opa. Het plotselinge overlijden is bijna niet te bevatten.

Nadat ik gehoord heb wat er gebeurd is, stel ik voor om op deze middag alleen een datum en een tijdstip van het afscheid vast te leggen en om de volgende dag terug te komen voor de overige zaken die geregeld moeten worden rondom een overlijden.
Het verdriet is te groot. Helder nadenken gaat nu niet.

De ouders vragen mij nog of en hoe ze hun kinderen moeten betrekken bij het afscheid van opa. Ik adviseer om de kinderen zeker te betrekken. Ik vertel over mijn troost/knutseldoos met boekjes e.d. en de vlindersluitingen voor op de kist. Ik laat deze materialen achter bij de familie met de boodschap dat niks moet en alles mag.

In de loop van de dagen ervaar ik dat de kleinkinderen ieder op hun eigen manier omgaan met het verlies van opa. Ik probeer de ouders zo goed mogelijk te adviseren. Ze zijn er dan ook allemaal bij als de familie opa een bezoek brengt in het uitvaartcentrum.

Voor de dag van het afscheid heeft de enige kleindochter een prachtig bloemstuk gemaakt van de letters OPA. Dit zegt zoveel meer dan duizend woorden…..

Dag lieve opa