Enige tijd voor het overlijden van hun vader sprak ik met de zoon en dochter van meneer. Ze wilden graag goed voorbereid zijn en hadden zo hun eigen ideeën over het afscheid van hun vader. Na dat gesprek namen we afscheid en lange tijd hoorde ik niets.

Totdat ik op een middag wordt gebeld door de dochter. Ze vertelt mij dat het erg slecht gaat met vader. Of ik hen op korte termijn kan begeleiden. In dat gesprek geeft ze aan dat zij en haar broer veel zelf willen doen en dat ze al het nodige voorwerk gedaan hebben. Er is al een kist (deze moet alleen nog in elkaar gezet worden), de locatie waar het afscheid plaats moet vinden, hebben ze al bezocht en de rouwkaart is ook al zo goed als klaar.

Een paar uur later krijg ik de melding dat vader, in het ziekenhuis, is overleden. Voor hen is nu het belangrijkste dat vader naar huis komt. Ik beloof dat ik dat ga regelen en spreek een uurtje later met hen af bij vader thuis. Wanneer ik met hen om de tafel zit, laten ze mij de rouwkaart zien die door de schoonzoon ontworpen is. Deze hoeft alleen nog maar gedrukt te worden. Of ik dat wil verzorgen. De locatie leg ik vast en ze geven aan ook hier veel zelf te willen doen.

Op de dag van het afscheid heeft de familie (bijna) alles zelf geregeld. Ze hebben de kist in elkaar gezet, ze hebben appeltaarten gebakken en slagroom geklopt. Op de tafels staan bloemen en appeltjes uit de tuin van vader. En in plaats van een condoleanceboek kunnen de mensen iets schrijven op de door hen zelf ontworpen kaarten.

Na de uitvaart gaven de zoon en de dochter aan dat het een stukje rouwarbeid was voor hen om zoveel zelf te doen. Ik had daardoor een andere rol. Wat betekende dat ik, voor mijn gevoel, minder grip had. En dat vond ik best lastig…. Maar het afscheid was precies zoals ze voor ogen hadden en passend bij hun vader.