Mijn gedachten gaan zo aan het eind van het jaar regelmatig terug naar alle families die ik mocht begeleiden tijdens een uitvaartproces. Elke uitvaart passeert de revue en omdat elke uitvaart op maat is gemaakt door mij (samen met de familie) is niet één uitvaart hetzelfde.

Er waren meldingen bij waar een overlijden totaal onverwacht kwam. Dan is het mijn taak om eerst rust te brengen en soms pas de volgende dag bezig te gaan met een kaart e.d.
Wat dan opvalt is dat veel mensen denken dat alles gelijk geregeld moet worden. Door die druk bij mensen weg te halen en aan te geven dat er tijd is en ik hen alle dagen tot aan de uitvaart bij sta, komt er al rust is mijn ervaring.

Ook waren er meldingen bij waarvan de uitvaart reeds voorbesproken was met mij. Dit geeft vaak veel rust voor een familie, omdat zij weten hoe hun dierbare het graag wilde en er op zo’n moment meer tijd is voor samenzijn.

Regelmatig waren er ook kinderen bij een uitvaartproces betrokken. De troost/herinneringsdoosjes en de knutseldoos die ik altijd meeneem kwamen dan goed van pas. Soms knutselden we samen en soms deden de kinderen dit met elkaar. Door de kinderen te betrekken bij het proces kregen zij het gevoel dat er ook aandacht/ruimte was voor hun verdriet.

Omdat elke overledene/familie anders is, probeerde ik de uitvaart zo passend mogelijk te maken. Door goed te luisteren naar wat men tegen mij of tegen elkaar vertelde, kon ik aangeven welke specifieke mogelijkheden er allemaal zijn (en dat zijn er best veel!). Een paar van die mogelijkheden zijn:

Een 24-uurkamer in het uitvaartcentrum;
Meehelpen met de laatste verzorging;
Zelf de rouwkaart maken;
Het beschilderen van de kist;
Rouwvervoer dmv de uitvaartbus of minirouwauto;
Een fotopresentatie tonen tijdens de plechtigheid;
De plechtigheid/condoleance op een andere plek dan in het crematorium.

Naast al deze praktische dingen gaat het volgens mij om aandacht voor de mensen. Mensen lieten mij heel dichtbij komen in een heel moeilijke periode van hun leven. Door hen te laten voelen dat ik er voor hen was, ontstonden er vaak mooie gesprekken.

Het was voor mij een bewogen jaar en ik ben dankbaar voor het vertrouwen dat ik gekregen heb van de families die ik mocht begeleiden.

Mieke-1