Tijdens het gesprek dat ik heb met de ernstig zieke jonge vrouw, haar partner en haar kinderen komt al snel de wens van haar dochter naar voren om tastbare herinneringen aan haar moeder te verzamelen.

“Hoe kunnen we dat doen Mieke” vragen ze mij. Ik stel voor om de mensen, in de rouwkaart en de advertentie, te vragen een aandenken (brief, tekening, creatie etc.) mee te nemen naar de afscheidsbijeenkomst.

Een paar dagen na ons gesprek krijg ik eind van de middag het bericht dat de jonge vrouw is overleden. Zoals afgesproken nemen ze de tijd om afscheid van haar te nemen en ben ik later op de avond bij hen om haar over te brengen naar het uitvaartcentrum.

Omdat door het gesprek dat ik met hen had al veel duidelijk is, probeer ik vooral rust te brengen en stap voor stap de dagen tot aan de uitvaart met hen door te lopen.

Op de dag van het afscheid worden de mooiste kunstwerkjes, brieven met lieve woorden en fotocollages achtergelaten in de daarvoor bestemde manden. Er is veel aandacht besteed aan deze tastbare herinneringen en wat heeft de familie dat goed gedaan, vertelden ze mij later.

Maar wat zal ze gemist worden…..

Een tastbare herinnering