Na een melding van overlijden zit ik aan tafel met de echtgenote van de overleden meneer. Tijdens het gesprek geeft ze aan dat ze graag een afscheid wil dat bij haar en haar man past. Ze heeft daar mooie eigen ideeën over.

Ze wil graag een afscheid op een locatie midden in de natuur. Met aansluitend een informeel samenzijn. Daarnaast geeft ze aan dat ze niet wil dat haar man in een kist komt te liggen. Een kist voelt voor haar afstandelijk en gesloten. Ze wil dat haar man in een wade gewikkeld wordt.

Een uitvaartwade is een doek die je om een overledene heen kunt wikkelen als vervanging van een kist. Elke dag kan deze wade een stukje verder gesloten worden. Omdat de contouren van het lichaam nog zichtbaar zijn onder de wade, kan een veel persoonlijker gevoel aanwezig zijn tijdens de uitvaart. De overledene is nog niet helemaal weg, zijn of haar gestalte kan een gevoel van nabijheid geven.

Bij een wade hoort een baarplank. Dit is om de overledene te dragen. Deze zijn vaak van hout, maar ik laat mevrouw een voorbeeld zien van een rieten baarplank. Gelijk geeft ze aan dat ze dat veel passender vindt.

Op de dag van de uitvaart hoor ik van een aantal genodigden dat ze niet wisten dat er naast een kist nog een andere mogelijkheid bestond om een lichaam te omhullen. Ze hadden nog nooit een wade gezien. Ze vonden het erg mooi en zo passend bij deze familie.

Geen kist