Wanneer op een ochtend mijn telefoon gaat en ik zie wie er belt, weet ik dat een hele lieve vrouw, moeder en oma veel te vroeg overleden is. Ik spreek met de familie af dat ze nog een paar uur de tijd nemen om in huiselijke kring afscheid te nemen.

Door het voorgesprek dat ik, enige tijd voor het overlijden, had met mevrouw en haar familie weet ik hoe ze de uitvaart vorm willen geven. En dat de kleinkinderen daarbij betrokken moeten worden. De kist die uitgekozen werd, moest beschilderd kunnen worden. Ook werd de keuze gemaakt voor een 24-uurkamer in het uitvaartcentrum, zodat de familie op elk gewenst moment naar haar toe kon.

Als ik ’s middags bij de familie binnenkom, is iedereen aanwezig en zitten ze rondom het bed waar mevrouw in ligt. Ik maak ook kennis met de kleinkinderen en vertel hen wat er nu gaat gebeuren. Ze hebben de nodige vragen en ik ga even bij ze zitten om met hen te praten. Daarna haal ik mijn knutsel/troostdoos en kinderboekjes uit de auto en is hun aandacht afgeleid.

Na enige tijd arriveren mijn collega’s om mevrouw over te brengen naar het uitvaartcentrum. De hele familie loopt mee naar buiten wanneer mevrouw naar de auto wordt gebracht. Ik vertel de familie dat ik altijd een stukje voor de auto loop om de overledene uitgeleide te doen. Terwijl ik voor de auto sta, zie ik de kleinkinderen vragend naar mij kijken. Ik steek mijn hand uit en vraag of ze samen met mij voor de auto willen lopen.

En zo loop ik, hand in hand met 4 kleinkinderen, voor de auto om hun oma de straat uit te begeleiden.