Op een zondagochtend zit in mijn mail een berichtje van iemand die ik ken. Ze vraagt of ik haar wil bellen. Het gaat slecht met haar moeder en ze heeft geen idee wat er allemaal geregeld moet worden na overlijden. Ik bel haar gelijk en bied aan om diezelfde dag nog even langs te komen bij haar en haar broer.

Wanneer we ’s avonds om tafel zitten, vertel ik wat er zoal moet gebeuren na een overlijden. Van een aantal zaken weten ze hoe ze het willen. Ze willen moeder zelf de laatste verzorging geven, bij de condoleanceavond is iedereen welkom, maar de crematieplechtigheid moet in besloten kring plaatsvinden. Tijdens dit gesprek vragen ze of het mogelijk is om na de plechtigheid bij de koffie een loempia te serveren. Hun moeder is in Indonesië geboren. Lekker eten, voor iedereen, was erg belangrijk voor haar.

De volgende dag krijg ik aan het begin van de avond het bericht dat moeder is overleden. De familie verzorgt haar zelf en later op de avond wordt moeder overgebracht naar een uitvaartcentrum. Ze willen graag gebruik maken van een 24-uurkamer in het uitvaartcentrum, zodat ze op elk gewenst moment naar hun moeder kunnen. Door het voorgesprek zijn al veel dingen duidelijk. Dat brengt nu veel rust.

Op de dag van de uitvaart nemen zo’n 125 mensen in besloten kring afscheid. Kaarsen worden aangestoken door de kleinkinderen, mooie woorden worden gesproken en er klinkt prachtige muziek. Wat zal ze gemist worden.

En na de plechtigheid krijgt iedereen bij de koffie 2 heerlijke loempia’s……