Op een dag werd ik gebeld door een jongeman. Zijn vader was stervende en hij wilde graag per mail een offerte ontvangen, zodat hij ongeveer wist wat de kosten van de uitvaart zouden zijn. Ik stelde hem een aantal vragen om zo een idee te krijgen hoe hij de uitvaart van zijn vader voor ogen zag. Het hele telefoongesprek was een beetje vreemd. Intuïtief voelde ik dat er iets niet klopte, maar ik kon de vinger er niet opleggen.

Ongeveer een uur nadat ik de offerte had gemaild, belde deze meneer mij weer op. De offerte was te hoog of er nog andere en goedkopere alternatieven waren, vroeg hij. Na meneer een aantal mogelijkheden verteld te hebben, stuurde ik hem een nieuwe offerte en weer speelde mijn intuïtie op. Iets klopte hier niet……

Een aantal dagen hoorde ik niets. Ik ging ervan uit dat meneer bij een andere uitvaartondernemer had gevonden wat hij zocht. Maar op een avond belde meneer. Zijn vader was overleden en hij vroeg of ik alles wilde regelen zoals afgesproken in de offerte. Ik vroeg naar het adres waar zijn vader was overleden en sprak een tijdstip af. Daar aangekomen was de zoon niet aanwezig, maar wel twee vrienden van de overledene. Ik vertelde hen op de zoon te willen wachten voordat we de overledene over zouden brengen naar het uitvaartcentrum. Deze heren keken mij vreemd aan. “Die komt niet hoor”, vertelden ze mij, daar hoef je niets van te verwachten. Weer vertelde mijn intuïtie dat er iets niet klopte.

Ik vertelde de twee vrienden van de overledene dat ik het niet vertrouwde. “Dat heb je goed gevoeld”, vertelden ze mij. “Dan neem ik meneer niet mee” vertelde ik hen. Een van de heren pakte een stuk papier en zei “ik sta garant voor de kosten van de uitvaart. Ik wil dat mijn beste vriend een waardig afscheid krijgt.”

En zo is het gegaan. Een waardig afscheid, grotendeels betaalt door de beste vriend van de overleden meneer….