Meestal ken ik de mensen niet die zijn overleden. Zo ook in dit geval. Bij binnenkomst in het Hospice werd mij door de medewerksters daar verteld dat het om een bijzondere vrouw ging. Na een ontmoeting met haar man, dochters en schoondochter begreep ik wat de medewerksters bedoelden. Ze stond altijd voor iedereen klaar, je was altijd welkom om te blijven eten of te slapen. Niets was haar te veel. Een vrouw met heel veel liefde voor echt iedereen.

In de dagen die ik samen met de familie doorbracht, werden liefdevol anekdotes over haar verteld. Er werd gelachen en tranen vloeiden en wat zijn ze trots op haar. Het lied van Guus Meeuwis “De Weg” leek voor haar geschreven. Dit lied moest gedraaid worden tijdens de afscheidsbijeenkomst.

Vlindersluiting
Tijdens het vormgeven van de uitvaart bracht ik de vlindersluiting voor de kist naar voren. Dat is een soort schroef voor op de kist in de vorm van een vlinder. Ze vonden het een prachtig idee. 7 vlinders op de kist om oma te begeleiden naar boven. Voor elk kleinkind 1. Ook voor het kindje dat nog bij zijn moeder in de buik zit. Oma wist als enige zijn naam.

Loslaten
Haar leven en elkaar moeten loslaten stond centraal in de afscheidsbijeenkomst. Bij het uitdragen van de vrouw werd het lied “Let her go” van Passenger gedraaid. Buiten stonden de kleinkinderen in een erehaag klaar met ieder een witte ballon met daaraan een briefje voor oma. Tijdens het loslaten van de ballonnen voelde iedereen wat er gebeurde. Ze werd losgelaten. Ze mocht gaan.

ballonnen