Twee jaar geleden had ik al een gesprek met de zoon van mevrouw. Omdat hij vaak in het buitenland was, wilde hij toen uit voorzorg een aantal dingen bespreken en vastleggen. In die twee jaar maakte ik ook kennis met de dochter van mevrouw en werden mij af toe per mail wijzigingen of aanvullingen gestuurd.

Een van de aanvullingen was dat iedereen na het afscheid koffie met gebak zou krijgen. Altijd als de kinderen of kleinkinderen op bezoek kwamen en er bijgepraat werd, was er koffie met gebak. Dat was traditie. Mevrouw bracht haar geld liever naar de Banketbakker dan naar de bank vertelden ze mij.

Op de dag dat mevrouw overleed, bleek hoe waardevol deze gesprekken waren geweest. Op het moment van overlijden zat haar zoon, voor een vlucht van 12 uur, in het vliegtuig naar Nederland. En was dus onbereikbaar. Doordat alles was besproken kon ik met de dochter en schoondochter al een aantal dingen regelen.

Bij aankomst op Schiphol werd de zoon door zijn familie op de hoogte gebracht van het totaal onverwachte overlijden van moeder. Hij vertelde later dat hij, zoals altijd, nadat het vliegtuig geland was moeder had gebeld, maar geen gehoor kreeg….

Op de dag van het afscheid zette ik drie koffie kopjes en drie slagroomgebakjes klaar achter een pilaar in de aula. Op het moment dat de zoon en dochter naar voren kwamen om met moeder “bij te praten”, pakten zij de kopjes en de gebakjes en zetten deze op de kist van moeder.

Hier eindigde hun traditie, bijpraten met koffie en gebak…….