Op een dag werd ik gebeld door een jonge meneer. Zijn vader was stervende en hij wilde graag per mail een offerte ontvangen, zodat hij ongeveer wist wat de kosten van de uitvaart zouden zijn. Ik vroeg hoe de uitvaart eruit moest komen te zien, waar de opbaring plaats moest vinden en of rouwkaarten en een advertentie de bedoeling was. Zo liep ik een aantal mogelijkheden door en kreeg een idee wat meneer wilde voor zijn vader. Ik beloofde dat hij diezelfde middag de offerte in zijn mail had. Mijn onderbuik gevoel vertelde mij dat er iets niet klopte, maar ik kon de vinger er niet opleggen.

Offerte
Ongeveer een uur nadat ik de offerte had gemaild, belde deze meneer mij weer op. De offerte was te hoog of er nog andere en goedkopere alternatieven waren, vroeg hij. Na meneer een aantal mogelijkheden verteld te hebben, stuurde ik hem een nieuwe offerte en weer speelde mijn onderbuik gevoel op. Iets klopte hier niet……

Telefoontje
Een aantal dagen hoorde ik niets. Ik ging ervan uit dat meneer bij een andere uitvaartondernemer had gevonden wat hij zocht. Maar op een avond belde meneer. Zijn vader was overleden en hij vroeg of ik alles wilde regelen zoals afgesproken in de offerte. Hij wilde geen rouwkaarten, advertentie of bloemen. Ik vroeg naar het adres waar zijn vader was overleden en sprak een tijdstip af. Daar aangekomen was de zoon niet aanwezig, maar wel 2 vrienden van de overleden meneer. Ik vertelde hen op de zoon te willen wachten voordat we de overledene over zouden brengen naar het uitvaartcentrum. Deze heren keken mij vreemd aan. “Die komt niet hoor”, vertelden ze mij, daar hoef je niets van te verwachten. Weer stak mijn onderbuik gevoel de kop op.

Dilemma
Toen stond ik voor een dilemma. Zodra ik een overledene ga vervoeren en bij een uitvaartcentrum breng, gaan de kosten lopen en die komen op mijn bordje. Dat is gebruikelijk. Normaal heb ik altijd eerst de persoon gezien en gesproken die de rekening van de uitvaart gaat betalen. Dat was nu niet het geval. Na kort overleg met mijn rouwvervoerder besloot ik dit aan de vrienden van meneer voor te leggen.

Intuïtie
Ik vertelde hen dat ik het niet vertrouwde. Dat ik bang was dat ik voor de kosten op zou draaien. “Dat heb je goed gevoeld”, vertelden ze mij. “Dan trek ik mijn handen er vanaf”, zei ik. “Dan neem ik meneer niet mee”. Een van de heren pakte een stuk papier en zei “ik sta garant voor de kosten van de uitvaart. Ik wil dat mijn beste vriend een waardig afscheid krijgt.”

En zo is het gegaan. Een waardig afscheid, grotendeels betaalt door de beste vriend van de overleden meneer……

Afbeelding is van Marisca Kenter

Afbeelding is van Marisca Kenter