Op een ochtend word ik gebeld door één van mijn nichtjes. Ze vraagt of ik hen op korte termijn bij kan staan. Haar opa wordt eind van de ochtend in slaap gebracht en zal binnen enkele dagen overlijden. Ik beloof dat ik ruimte zal houden zodat ik hen kan helpen, want haar opa is mijn oom Bertus. De oom waar ik hele bijzondere ervaringen mee heb.

Een paar uur later belt mijn nichtje weer. Haar opa is al overleden. Veel sneller dan verwacht. Ook ik moet even schakelen. Deze melding voelt toch anders. Oom Bertus ken ik al mijn hele leven. Hij en zijn vrouw pasten vaak op mijn zus en mij. Hij leerde mij chips maken, kwarteleitjes eten en er stond ben hen thuis altijd een pan soep op het vuur.

Wanneer ik bij het verzorgingshuis aan kom weet ik al dat ik alles samen ga doen met mijn nichtjes. Zij hebben ervaring in de uitvaart- en ouderenzorg en daarom kunnen zij zelf het infuus verwijderen en hun opa op de brancard tillen. De volgende dag verzorgen en kleden ze hun opa en leggen zij hem in de kist. Ik ben een beetje overbodig en verzorg de koffie….

In de dagen tot aan de plechtigheid worden heel veel herinneringen opgehaald. Omdat ik familie ben, ben ik toch meer betrokken. In de fotopresentatie zitten ook voor mij herkenbare foto’s. Hij was een markante man.

Op de dag van de uitvaart loop ik voor de rouwauto die bestuurd wordt door één van mijn nichtjes. Tijdens de afscheidsplechtigheid vloeien tranen, ook geregeld van het lachen. Mijn nichtjes brengen in de aula een toost uit op hun opa en ik in gedachten op mijn Oom Bertus!

Oom Bertus